Reinder Bruinsma

Ik heb tijdens het afgelopen weekend in elk geval tenminste één persoon geholpen. De plaats van  handeling was Crieff, in Schotland, een stadje zo’n 100 kilometer boven Edinburg. Ik was er om de jaarlijkse ‘Bible Conference’ te verzorgen. Elk jaar nodigt deze Adventgemeente van ca. 80 leden een ‘expert’ uit om op vrijdagavond, zaterdag en zondag, een serie ‘studies’ te houden over een theologisch onderwerp. Ik was aan het einde van de jaren 1990 al eens uitgenodigd, en nu was dat weer het geval. Mijn onderwerp was dit keer: Hoe relevant is de inhoud van de bijbelboeken Daniel en Openbaring nog? Ik probeerde te laten zien dat deze bijbelgedeelten misschien op een zodanige manier kunnen worden benaderd dat ze nog steeds iets te zeggen hebben, ook voor postmoderne mensen van de 21^e eeuw.

Een van de dingen die ik benadrukte is dat je deze bijbelboeken in hun geheel tot je moet   laten spreken. Ook al snap je niet meteen alle vreemde symbolen en getallen , er is een totaal-boodschap die heel veel raakvlakken heeft met de belangrijkste vragen die mensen van nu zich nog steeds stellen. Het is daarom belangrijk, zo hield ik mijn  gehoord voor, dat je deze bijbelboeken niet in de eerste plaats diepgaand bestudeert, maar gewoon leest. En bij voorkeur in één stuk.(Studeren komt wellicht in een latere fase.) En wat je leest moet je op je laten inwerken. Ik vergelijk het lezen van deze teksten, met hun specifieke literaire stijl, met het bekijken van een impressionistisch schilderij. Als je de aardappeleters van Vincent van Gogh bekijkt, is het tellen van de aardappels in de schaal niet het eerste wat je doet. Je kijkt en je wordt gegrepen door de soberheid, de armoede, die je, als het ware, bij de keel grijpt. Het gaat, ook bij het lezen van Daniel en de Openbaring in de eerste plaats om de totaalervaring die dat bij je teweegbrengt.

In één van de pauzes kwam een man naar me toe. Hij bedankte me meer dan uitbundig. ‘Ik heb me altijd schuldig gevoeld,’ zei hij. ‘Ik kan er maar niet toe komen om in de Bijbel te studeren. Maar ik ga nu doen, wat u voorstelde. Ik ga van nu aan in de Bijbel lezen. Dat heb ik nog nooit gedaan. Ik spring altijd van tekst naar tekst, maar nu ga ik de Bijbel gewoon lezen—net als ik doe met andere boeken. Dank u wel, dat u me dat duidelijk hebt gemaakt!’

Ik had het gevoel dat men over het algemeen waardeerde wat ik tijdens dit weekend probeerde  over te brengen. Ik zie er in elk geval met voldoening op terug. En natuurlijk was het een mooie tocht.  Mijn vrouw vergezelde me. We gingen per auto, en met de ferry van IJmuiden naar Newcastle. Het diner-buffet op de boot is zeker een aanrader! En ook het ontbijt mag er zijn.  Vooral de omweg door de Schotse hooglanden tijdens de terugreis was fantastisch. Misschien was de herfsttooi van de bladeren al iets over zijn hoogtepunt, maar de langgerekte meren, met aan weerszijden de met veel bomen bedekte rotsachtige heuvels, leverden schitterende vergezichten op.

Het was plezierig dat we ook de kans hadden om Nederlandse vrienden in Edinburg te bezoeken  die we destijds in St. Albans (Zuid-Engeland) leerden kennen, toen wij daar woonden, en ook een inmiddels gepensioneerde collega en zijn vrouw (ook uit onze Engelse periode) konden spreken. We zijn bevoorrecht dat we de kans krijgen met enige regelmaat naar interessante plekken te gaan en oude vrienden en bekenden weer eens te ontmoeten. Maar wie denkt dat ons leven één lange vakantie is, heeft het goeddeels mis. Het gaat bepaald niet zonder moeite, want zeven lezingen en de voorbereidingen die daaraan verbonden zijn vergen toch wel enige inspanning!

We zijn inmiddels weer in Zeewolde. Tot morgen in de namiddag ben ik thuis en dan pak ik de trein naar Brussel, om vervolgens de dag daarna een flink dagje te vergaderen. Maar vanavond zit ik op de bank, met mijn benen omhoog en kan ik me concentreren op het nieuwste spannende boek van Ken Follet. Er zullen ongetwijfeld de nodige boeven in worden ontmaskerd. Eén ding is echter wel zeker: Hij stelt nooit teleur!

Ik ben zo’n 36 uur thuis, tussen een aantal dagen in Frankrijk en een paar dagen België. In  de afgelopen week heb ik een predikantenvergadering van de Franco-Belgische Unie bijgewoond in Dourdan, iets ten zuiden van Parijs. Ik was daar met een contingent Belgische collega’s, aangezien de kerk in België organisatorisch nauw met die in Frankrijk verbonden is.

Dit evenement was in veel opzichten interessant. Gary Krause, een van de leiders van het hoofdkantoor van de kerk in Silver Spring (VS) had zinnige dingen te zeggen. Zijn taak is de promotie van de ‘zending’ . Ik was verrast door het feit dat hij duidelijk een zeer belezen persoon is, die zowel de relevante literatuur op het terrein van zending kent als op de hoogte is van wat zich in de wereld in het algemeen afspeelt.  Krause bevindt zich duidelijk op een geheel andere golflengte dan veel van zijn collega’s op het kerkelijk hoofdkantoor en tijdens onze gezamenlijke gesprekken werd wel duidelijk dat we over veel dingen zo ongevveer gelijk denken. En het was goed te zien dat zijn ideeën door de meeste participanten met instemming werden ontvangen.

Natuurlijk waren de meesten van de ruim honderd aanwezige predikanten mij nog onbekend. Hoewel het Frans de communicatie wel wat bemoeilijkte, waren er wat dat betreft toch geen grote problemen en het was bepaald een goede ervaring om aardig wat mensen te ontmoeten die men in het Engels aanduidt met de term ‘kindred spirits’.  Tot mijn genoegen werd in de pauzes naast allerlei frisdranken ook koffie en thee geserveerd en het verraste mij enigszins dat daarvan in zeer ruime mate werd geprofiteerd.  De accommodatie in het 2-sterren hotel was sober, maar kennelijk zorgde mijn status als ‘président’, of mijn gevorderde leeftijd, ervoor dat ik een van de betere kamers kreeg, zonder die met iemand te hoeven delen. Deze vorm van positieve discriminatie is natuurlijk niet eerlijk, maar ik heb niet geprotesteerd.

Het was een onverwacht genoegen om Karl Johnsson opnieuw te ontmoeten. Ik leerde hem kennen tijdens onze periode in Kameroen in het midden van de jaren tachtig. Hij is nu gespecialiseerd in evangelisatie in Noord-Frankrijk.  Hij blijkt nog steeds dezelfde aardige, enthousiaste man te zijn van destijds!

Elk van de drie conferenties die samen de Franco-Belgische Unie vormen (Noord-Frankrijk, Zuid-Frankrijk en Belgie-Luxemburg) presenteerden in een kort programma een overzicht van wat er zoal in hun deel van de kerk aan bijzondere activiteiten is. Het programma van ‘mijn’ conferentie gaf mij aardig wat extra informatie over wat er zoals in België en Luxemburg plaatsvindt. Het eindigde met een humoristische noot: Naast elkaar de foto’s van een gepensioneerde koning en een gepensioneerde persoon uit Nederland, die nu samen proberen België weer van een ‘regering’ te  voorzien!

Na een kort oponthoud thuis, pak ik morgenochtend vroeg de Thalys van Schiphol naar Brussel om daar op tijd te kunnen arriveren voor de eredienst van de Adventgemeente Brussel-Frans. Het is een van de vier gemeenten die hun kerkdiensten hebben in de drie kerkzalen van het gebouw aan de Ernest Allardstraat, waar op de vierde etage ook mijn kantoor is. Iemand heeft voor deze gelegenheid de tekst van mijn preek in het Frans vertaald. Hopelijk ben ik binnen een paar maanden weer zover dat ik mijn eigen Franse preken kan schrijven. De komende drie dagen zijn daarnaast gewijd aan vergaderingen en diverse gesprekken. Op maandagavond hoop ik weer even in Zeewolde te zijn.

Het is zoals de Schrift zegt: Wij hebben geen vaste woonplaats!

[Zondagmorgen] Mijn eerste officiële werkweek bij de BLF  (Belgisch-Luxemburgse Federatie van Adventkerken) zit erop. Ik moet nog even mijn ritme zien te vinden, want het is toch wel weer een beetje wennen om naar kantoor te gaan. En het is ook nog even aftasten hoe ik daar het beste kan komen. Op maandagmorgen zijn mijn vrouw en ik om half zeven uit Zeewolde weggereden. Wij kwamen in een redelijk drukke ‘spits’ terecht en het was al rond elf uur voordat we de Ernest Allardstraat in Brussel inreden.  

Bij het kantoor parkeren is wel een probleem. Als er plaats is in de straat, of op het nabijgelegen Sablonplein, kost dat zeven euro per drie uur. Ik kreeg al meteen van twee verschillende mensen de goede raad me daar niet al te veel van aan te trekken. ‘Ze komen pas weer tegen vier uur controleren’, kreeg ik van iemand te horen, ‘dus voor half vier hoef je geen nieuw kaartje neer te leggen.’  Een collega vertelde me: ‘De maximum boete is slechts 25 euro en als je niet betaalt gebeurt er hoogstwaarschijnlijk niets.’  Ik wilde dat toch maar niet meteen uittesten.

Mijn vrouw was meegekomen, omdat we die avond een afspraak hadden met oude vrienden: Bert B. Beach en zijn echtgenote. Zij wonen in de VS maar komen om privéredenen regelmatig in Brussel. Ze hadden gehoord dat wij nu een bijzondere band met België hebben en nodigden ons uit voor een maaltijd. Beach is altijd op de hoogte van de laatste nieuwtjes van ons kerkelijk leven, en, nieuwsgierig als ik ben, is dat aan mij goed besteed. Al pratend kwamen we er achter dat ik zowel de opvolger ben van Bert Beach zelf als van zijn vader.  Bert Beach was een aantal jaren algemeen secretaris van de Trans-Europese Divisie (een van de 13 regio’s van de kerkelijke wereldkaart) en ik zou later die functie ruim zes jaren bekleden. Maar merkwaardig genoeg was de vader van Bert Beach ooit in het grijze verleden de voorzitter van de kerk in België. En zie daar, ook die rol mag ik enige tijd op mij nemen!

De plek waar ik zal bivakkeren als ik in Brussel ben moet ik in de komende weken nader selecteren. Prijs, afstand tot kantoor en gerief speelt een rol. In ieder geval kan ik niet zeggen dat het Hotel du Congres, waar we nu twee dagen verbleven aan alle genoemde criteria voldoet. Ik had er eerder gelogeerd en weet nu dat je, bij het boeken, beslist moet vragen naar een reeds gerenoveerde kamer!

De twee dagen in Brussel boden verder naast een bijeenkomst met de predikanten een aaneenschakeling van gesprekken. Op woensdag reden we terug via Brugge, waar ik nog een afspraak had. Helaas verzuimden wij om even bij een kaashandel binnen te lopen en wat ‘Brugse Blomme’ in te slaan.

De rest van de week heb ik mij vooral beziggehouden met e-mail, maar ook nog met wat aan Nederland gerelateerde activiteiten: een artikeltje voor Houvast, een stukje voor een ‘ADRA-Update’, de rubriek buitenlands nieuws voor het volgende nummer van Advent, enz. En gisteren heb ik gepreekt in Rotterdam-Zuid.  De afspraak stond al geruime tijd vast. In de komende periode zal ik mij echter vooral concentreren op preekbeurten ten zuiden van onze grens.

Na een rustige dag vandaag—met o.a. wat uitgesteld verjaardagsbezoek—ga ik dan morgenochtend weer naar Brussel. Dit keer met de trein en voorzien van een reservering voor 2 nachten in Hotel du France aan de Boulevard Jamar. Ik ben benieuwd.

Natuurlijk zal ik de komende week scherp in de gaten houden hoe de jaarvergaderingen van het wereldbestuur van de kerk verlopen Silver Spring (VS). Gisteren heb ik het grootste deel van de preek van  de voorzitter, Ted N.C. Wilson, kunnen volgen via een life stream op het internet. Hij kondigde een nieuw initiatief aan dat evangelisatie in de grote stedelijke centra van onze wereld prioriteit wil geven. Wie zal ontkennen dat de mensen in de steden het evangelie moeten horen? Ik ben benieuwd naar de verdere uitwerking van de plannen, want die ontbraken uiteraard in de preek. Hij had het vooral over New York. Dat kan ik mij voorstellen, want daar heeft Wilson in zijn jonge jaren als predikant gewerkt. Maar voorlopig maak ik me meer zorgen over Antwerpen en Brussel.